เชื่อมั๊ย??..คงไม่มีคู่รักคู่ไหนที่ราบรื่น..จนตลอดรอดฝั่ง
ชีวิตมนุษย์..ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้อยู่ในที่ที่จำกัด
จึงไม่สามารถขีดกรอบให้ชีวิตต้องพบเจอแต่..สิ่งเดิม ๆ คนเดิม ๆ
ความรัก..ก็เช่นกัน
ความรักที่ให้กับคนรัก...ถ้าให้เขามากไป..เขาก็เบื่อ
ถ้าให้เขาน้อยไป..เขาก็งอน
ความรักยังงดงาม..ถ้าหากมนุษย์ยังรู้จักการให้
จะให้มาก..ให้น้อย..ก็ยังดีกว่าไม่ให้
คือ..ให้ความรัก..ความเข้าใจ..และให้อภัย
ฉันชอบคิดถึงเธอ...ในคืนที่ว่างเปล่า เพราะความคิดถึง...ทำให้ฉันมีเธอได้เสมอ ดึกดื่นไม่มีใครให้โทร.หาแล้ว ...ฉันจึงโทร.หา ฉันจึงได้โทร.หาเธอ ไม่สนุกนัก..แต่ฉันเป็นสุขใจ ...เธอเคยโทร.หาฉัน เราคุยกัน.. ... เธอสนุกไหม? หายเหงาไหม? ...เป็นสุขใจไหม?....หรือแล้วกัน... เสียงสุดท้ายในหูของเธอคือเสียงของฉันไหม?.... ............ฉันไม่ได้ถาม.................เราแทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน เธอไม่อยู่บนโลกของฉันบ่อย...เท่าที่เธออยู่ในใจฉันคงเป็นเพราะ.....ฉันชอบหลงรักเธอมากกว่าชอบรักเธอ....ฉันชอบหลงรัก....ส่วนความรักฉันแค่ชอบดู..ฉันไม่อยากเกี่ยวข้อง..ร้องไห้สะเทือนใจไปกับมัน...ฉันเลือกที่จะดำรงอยู่ในส่วนเท่าที่จำเป็นเท่านั้น....เธอจะว่าอย่างไรบ้างกับความรักของฉัน... ช่างเถอะ!!!!ไม่มีความหมายอะไรนักหรอก... วันเวลาของฉันผ่านไปเท่าไหร่แล้วนะ...... ...ฉันเป็นห่วงความคิดถึงของฉัน........... ...ความคิดถึง..ที่ไม่ได้คิดถึง.... ความคิดถึง..ที่ไม่มีที่ไป ..มันเต็มมันล้นจนไม่มีที่อยู่.... น่าสงสาร...มันจะตามหาที่อยู่เจอไหม...มีแต่คำถาม..........มีแต่คำถาม....ที่รอคอยมีแต่คำถาม..........มีแต่คำถาม....แต่คนตอบไม่คอยรอ...